Rijkevoc – 50 jaar geschiedenis

Met dank aan: Jan Peeters en Lieven Van Nyen

Op 4 juli 1975 werd Rijkevoc opgericht door Jaak Vanopstal, Warre Heyns, Guy Aerts en Jan Peeters. De clubkleuren waren meteen herkenbaar: witte broek en oranje shirt. In 1979 werd dit vervangen door onze huidige clubkleuren: blauw en wit. De eerste voorzitter was Guy Van Tornout, met Gust Mariën als secretaris. Later nam ook Willy Snels die taak over. In het bestuur zaten onder meer Guy Aerts, Wix Adriaensen, Jan Peeters, Marc Verheyen, An Adriaensen en Frie Van Riel. Adviseurs van het eerste uur waren Jaak Vanopstal en Warre Heyns.

Het motto was eenvoudig en streng: alleen inwoners van Rijkevorsel konden lid worden. Elk jaar werd een algemene vergadering gehouden om het bestuur te herkiezen of nieuwe leden toe te voegen. Voor het vervolg van dit artikel onthouden we ons van het opsommen van namen van bestuursleden, zo kan er ook niemand vergeten worden.

De beginjaren

De eerste wedstrijden werden gespeeld in de turnzaal van de jongensschool, mét een lage balk. In seizoen 1975-1976 startte Rijkevoc met één jongensploeg met namen als Guy Van Tornout, Staf Smits, Guy Snoeys, Eric Celis, Guy Aerts, Jef Verbraeken en Jan Peeters. Een jaar later volgde de eerste meisjesploeg met onder andere An en Leen Adriaensen, Treske Hillen, Tit Rijmenants, Chris Adriaensen, Annemie en Marianne Peeters, Tinne Leys en Martine Smits.

Toch liepen de jonge oprichters al snel tegen een probleem aan: als “snotneuzen” kregen ze weinig gedaan bij de gemeente. Toen ze vroegen om het net hoger te hangen, kregen ze van de burgemeester te horen: “Ze sjotten in het voetbal ook tegen de lat.” Gelukkig bracht René Ooms hier verandering in: hij zorgde ervoor dat de balk wél omhoog ging en trad af en toe ook op als sponsor.

Eerste successen

Vanaf seizoen 1978-1979 werd de eerste speler van buiten Rijkevorsel aangetrokken: Raf Verelst. Na lange discussies gaf het bestuur groen licht. Dat jaar promoveerden de heren naar derde provinciale en moest er worden uitgeweken naar grotere zalen in Beerse, Malle en Hoogstraten. Ook de dames kenden sportief succes: zij promoveerden eerder al, maar mochten nog een tijdje in de oude turnzaal spelen. De accommodaties in die jaren waren vaak avontuurlijk – er werd de eerste jaren nog wat lakser met de regels omgegaan. Zo speelde Poppel op een oneffen schoolkoer en Tielens TievoC op een verhard terrein midden in een wei.

Om volleybal lokaal te promoten, organiseerde Rijkevoc vanaf het begin een jaarlijks buitentornooi voor Rijkevorselse niet-volleybalverenigingen, altijd in het eerste weekend van juli. Ploegen mochten maximaal twee echte volleyballers bevatten. Het tornooi kende een groot succes, mede dankzij de fanfare, die er een sportief én gezellig volksfeest van maakte.

De gouden jaren

Met de opening van sporthal De Valk brak voor Rijkevoc een gouden tijdperk aan. De eerste heren- en damesploeg speelden er, later gevolgd door alle teams. In 1991 werd de herenploeg kampioen in eerste provinciale en stroomde uiteindelijk door tot eerste landelijke. Ook de dames klommen naar dat niveau. Hoogtepunten waren onder meer de beslissende match tegen Mortsel, waarbij een supporter zelfs het broekje van Wes Fransen naar beneden trok – waarna de politie moest komen patrouilleren – en de kampioenenmatchen van de damesploegen, die met groot enthousiasme werden gevierd. Op het topmoment van onze club waren er 7 damesploegen en 5 herenploegen.

Toch was er ook een keerzijde. Het aantrekken van spelers van buitenaf bracht sportief succes, maar de club bleef kampen met een moeizame jeugdwerking. Vooral bij jongens was het moeilijk rekruteren, met de sterke voetbalclub Zwarte Leeuw in het dorp als grote concurrent. Later kwam er nog concurrentie bij toen korfbalclub Rijko werd opgericht – dat werd vooral gevoeld bij de jeugdploegen.

De jaren 2000: ups & downs, maar altijd samen

Zoals in elke club waren er moeilijke momenten. De hoge kosten en het aantrekken van spelers van buitenaf drukten zwaar op de kas. De eerste ploegen uit de landelijke reeksen werden uiteindelijk niet meer ingeschreven. Ook in het bestuur kwam er een nieuwe wind: na een collectief ontslag nam een frisse ploeg het roer in handen, met Monique Peeters als voorzitter. Zij zorgde mee voor een doorstart, gedragen door vele vrijwilligers en trouwe leden. De jeugdwerking kreeg meer aandacht, waardoor de club van onderuit terug groeide.

De herenploeg werkte zich later opnieuw op tot tweede provinciale en bleef daar jarenlang een gevestigde waarde, tot het stopzetten van de ploeg in 2018. De jeugdige opvolging speelde zich op hun beurt naar derde provinciale, maar zakte recent terug naar eerste gewest. De damesploeg kende een vergelijkbaar parcours en speelt momenteel eveneens in eerste gewest.

Naar de competitieve ploegen toe werden ook recreatieve Gervvot-ploegen (terug) opgericht – eerst een damesploeg, later een herenploeg en nog een tweede damesploeg. Na het stopzetten van het internationaal tornooi door het CRIT (zie verder) werd er nog enkele jaren een recreatief volleybaltornooi georganiseerd in De Valk, onder leiding van Bart Brughmans.

Sinds 2005 wordt elk jaar een spaghettidag georganiseerd, eerst in De Valk en later in ’t Centrum. Deze dag blijft hét moment waarop de hele club wordt ingeschakeld om een steentje bij te dragen: groenten snijden, saus maken, de zaal klaarzetten, opdienen, afruimen, tappen… Bijna twintig jaar later gaf ook Monique de fakkel door, eerst aan Inge Vermeiren en later aan Nele Van Nyen.

In het seizoen 2025-2026 bestaat onze club uit vier seniorenploegen (Heren A – 1ste gewest, Dames A – 1ste gewest, Dames B – 2de gewest, Dames C – 3de gewest), drie Gervvot-ploegen (Dames Veussel 1 – 2de reeks, Dames Veussel 2 – 4de reeks en Heren Veussel – 1ste reeks) en drie jeugdploegen (U15, U13 en U9). En vandaag, zaterdag 13 september 2025, vieren we het 50-jarig bestaan van onze club met een geweldig feest!

CRIT – 20 jaar internationaal volleybal en dorpsfeest (1983 – 2002)

Het idee voor het CRIT (Comité Rijkevorsels Internationaal Tornooi) ontstond in 1982, op de terugweg van een internationaal tornooi in Denemarken. Een bende vrienden – Warre Heyns, Luc en Leen Adriaenssen, An Adriaenssen, Gerry Dockx, Tinne Leys, Guy Aerts en Jan Peeters – droomden luidop van een eigen tornooi in Rijkevorsel. Niet veel later werd die droom werkelijkheid. Later aangevuld met Raf Verelst, Dennis Peeters, Ruud Peeters, Danny Peeters, Els Jacobs en Katrien Van Laer.

Een tornooi met een missie

Het doel was eenvoudig maar ambitieus: een plezant internationaal tornooi organiseren, tegen schappelijke prijzen, en als het meeviel ook wat geld in het laatje brengen voor Rijkevoc. De locatie werd gevonden in ’t Spijker: de feestzaal mocht gebruikt worden en de gasten sliepen in de klaslokalen.

De eerste edities

Het allereerste tornooi in 1983 bracht meteen al 8 à 10 herenploegen en 6 damesploegen samen, waaronder teams uit Duitsland, Zweden, Denemarken en Nederland, naast de eigen Rijkevoc-ploegen en buren uit Westmalle. De opbrengst bedroeg net geen 7.000 Belgische frank – toen nog een klein fortuin.

Een sleutelfiguur was Jos Dockx, vader van Gerry. Met zijn kookploeg voorzag hij de gasten van eten en plantte hij zelfs speciaal voor het tornooi groenten in zijn tuin. Het hoogtepunt van het weekend was echter het feest op zaterdagavond met koud buffet. Dat groeide uit tot een legendarisch evenement, druk bezocht door de jeugd van Rijkevorsel en omstreken.

Groeien en bloeien

Het CRIT bleef groeien. In de hoogdagen deden er wel veertig ploegen mee, zowel dames- als herenteams. Het tornooi bracht steeds meer geld op en werd een vaste waarde in de zomer. Na tien jaar gaf de oorspronkelijke kookploeg de fakkel door, maar drie leden stapten mee in de nieuwe ploeg, die er opnieuw tien jaar vol voor ging.

Ook de organisatie werd professioneler: naast de turnzaal van ’t Spijker werd ook de betonhal gebruikt, goed voor vijf speelvelden. Er kwamen officiële scheidsrechters bij, en de eigen Rijkevoc-ploegen hielpen overdag mee aan de tap. Voor het feest op zaterdagavond werd telkens een Rijkevorselse vereniging ingeschakeld achter de toog.

Na een akkefietje met een brandblusapparaat werd zelfs een securityploeg uit Wechelderzande ingehuurd – vrienden van Raf. Al met al verliepen de tornooien meestal zonder noemenswaardige problemen. Wie wél te veel amok maakte, werd gewoon het volgende jaar niet meer uitgenodigd.

Een mooi slot

Na twintig onvergetelijke jaren, waarin honderden ploegen te gast waren en duizenden pinten getapt werden, hield het CRIT er in 2002 mee op. Het comité keek terug op een ongelooflijk avontuur.

Onze voorzitters op een rijtje

• Guy Van Tornout
• Willy Snels
• René Lauryssen
• Wim Van Tornout
• Dré Van Laer
• Wim De Haes
• Monique Peeters
• Inge Vermeiren / Nele Van Nyen